
جان جرج هیگ قاتل حمام اسید | خونآشامی که قربانیانش را در اسید حل میکرد!
جان جرج هیگ یا قاتل حمام اسید، یکی از مخوفترین قاتلان سریالی تاریخ بریتانیا در دهه ۱۹۴۰ بود که با انگیزه مالی، حداقل ۶ نفر را به قتل رساند. او که باور داشت قانون بریتانیا بدون پیدا شدن جسد (Corpus Delicti) نمیتواند کسی را محکوم کند، اجساد قربانیان خود را در بشکههای بزرگ اسید سولفوریک حل میکرد تا هیچ ردی باقی نماند. اما اعتماد به نفس کاذب او کار دستش داد؛ پلیس در نهایت با بررسی لجنهای باقیمانده در کارگاه او، دندانهای مصنوعی نسوز و سنگ کیسه صفرا پیدا کرد که باعث محکومیت و اعدام او شد.
لندن همیشه شهر مه، باران و البته قاتلان افسانهای بوده است. دههها قبل از اینکه جان جورج هیگ با حمام اسید خود تیتر روزنامهها شود، سایه وحشتناک جک قصاب بر سر این شهر سنگینی میکرد؛ قاتلی که بر خلاف هیگ، اجساد قربانیانش را سلاخی میکرد تا پیامی خونین به جا بگذارد.»
کودکی جان جرج هیگ؛ ریشههای مذهبی و انزوا

داستان زندگی این قاتل عجیب از یورکشایر انگلستان شروع میشود، جایی که جان در یک خانواده معمولی به دنیا نیامد. پدر و مادر او عضو یک فرقه مذهبی به شدت سختگیر بودند که تمام خوشیهای دنیوی را گناه میدانستند. جان در محیطی بزرگ شد که دیواری بلند دور خانهشان کشیده شده بود تا از “گناهان بیرون” در امان باشند. این انزوای شدید باعث شد او هیچ دوستی نداشته باشد و تنها همدمش حیوانات خانگی و تفکرات عجیبش باشند. او یاد گرفت که برای فرار از تنبیهات سخت پدرش، دروغ بگوید و نقش بازی کند؛ مهارتی که بعدها در کلاهبرداریهای بزرگ و قتلهایش به کارش آمد.
کودکی او پر از کابوسهای مذهبی درباره صلیبهای خونین بود که روانشناسان معتقدند ریشه در جنایات بعدی او داشت. مادرش به او گفته بود که فرشتگان همیشه او را تماشا میکنند، اما جان یاد گرفت چطور حتی سر فرشتگان را هم کلاه بگذارد. این فشارها و سرکوبها، عقدههایی را در وجودش کاشت که سالها بعد به شکل بشکههای اسید سرباز کرد. او پسشرفت تحصیلی خوبی داشت و حتی بورسیه گرفت، اما انحرافات اخلاقی و دزدیهای کوچک نشان میداد که مسیر زندگی او قرار نیست هموار و قانونی باشد.
تاثیرات فرقه برادران پلیموت بر روان کودک

فرقه “برادران پلیموت” که خانواده هیگ عضو آن بودند، اعتقاد داشتند دنیا پر از شیطان است. آنها خواندن روزنامه، گوش دادن به رادیو و حتی ورزش کردن را ممنوع کرده بودند. جان جرج هیگ در چنین اتمسفر خفقانآوری رشد کرد. تصور کنید کودکی که مدام به او گفته میشود انتهای هر لذتی آتش جهنم است. این تربیت افراطی دو نتیجه داشت: اول اینکه او نسبت به مفاهیم اخلاقی رایج جامعه کاملاً بیگانه شد و اخلاقیات را تنها محدودیتهایی دستوپاگیر میدید. دوم اینکه، او یاد گرفت ریاکاری بهترین راه بقاست.
جان در ظاهر پسری مودب، خوشلباس و مذهبی بود اما در باطن، نفرتی عمیق از جامعه و قوانینش داشت. روانشناسان جنایی بعدها تحلیل کردند که جان جرج هیگ قاتل حمام اسید، خودش را تافتهای جدابافته میدانست که قوانین برای آدمهای معمولی نوشته شده، نه برای او که “برگزیده” است. او در نوجوانی کلیسا را رها کرد اما آن حس خودبرتربینی و تقدیرگرایی عجیب همیشه با او ماند. جالب اینجاست که او در دادگاه هم سعی کرد از همین پسزمینه مذهبی استفاده کند و ادعا کند که ماموریتی الهی داشته، هرچند کسی این نمایش را باور نکرد.
اولین کلاهبرداریها و ورود به دنیای جرم

قبل از اینکه جان جرج هیگ به فکر کشتن و حل کردن آدمها بیفتد، راهش را با کلاهبرداری باز کرد. او عاشق زندگی لوکس، ماشینهای گرانقیمت و لباسهای فاخر بود اما نمیخواست برای آنها زحمت بکشد. او کارش را با جعل اسناد شروع کرد. خودش را وکیل، مهندس یا دلال سهام معرفی میکرد و با چربزبانی پول مردم را بالا میکشید.
یکی از اولین شیرینکاریهایش فروختن ماشینهایی بود که اصلا وجود نداشتند. او با پولی که از این راهها به دست میآورد در هتلهای گرانقیمت اقامت میکرد و ژست آدمهای ثروتمند را میگرفت. اما این خوشیها دوام نداشت و او خیلی زود به خاطر کلاهبرداری دستگیر شد. نکته مهم اینجاست که هیگ هیچوقت از زندان رفتن پشیمان نشد؛ بلکه فقط ناراحت بود که چرا گیر افتاده است. او در ذهنش مدام مرور میکرد که کجای نقشهاش ایراد داشته.
این دوره کلاهبرداری، کلاس درسی بود که به او یاد داد چطور اعتماد قربانیان را جلب کند. او فهمید که مردم چقدر راحت فریب ظاهر آراسته و حرفهای قشنگ را میخورند. همین مهارت “جلب اعتماد” بعدها کلید اصلی او برای کشاندن قربانیان به کارگاه مرگش شد.
زندان و آموزشهای مخفیانه دنیای تبهکاری
زندان برای جان جرج هیگ مثل دانشگاه بود. او در آنجا با دزدان و جاعلان حرفهای همکلام شد اما یک چیز همیشه ذهنش را درگیر میکرد: “چرا گیر افتادیم؟“. او به این نتیجه رسید که تنها دلیل دستگیری مجرمان، وجود شواهد و مدارک است. اگر مدرکی نباشد، پلیس هیچ کاری نمیتواند بکند. در همین دوران حبس بود که او شروع به مطالعه کتابهای حقوقی کرد و با اصطلاح لاتین “Corpus Delicti” آشنا شد. او این قانون را اشتباه تفسیر کرد؛ فکر میکرد این قانون یعنی “بدون جسد فیزیکی، اتهام قتلی وجود ندارد“. این بزرگترین اشتباه زندگی او بود.
او در زندان نقشه میکشید که چطور میتواند جنایتی کامل انجام دهد. همچنین در کارگاه زندان با مواد شیمیایی و تاثیرات آنها آشنا شد. همبندیهایش میگفتند او همیشه در حال مطالعه و یادداشتبرداری بود، اما نه برای اصلاح خودش، بلکه برای ارتقای روشهای جرم و جنایتش. وقتی از زندان آزاد شد، دیگر آن کلاهبردار ساده نبود؛ او حالا نقشهای شوم در سر داشت که میخواست آن را عملی کند و نام جان جرج هیگ قاتل حمام اسید را در تاریخ ثبت کند.
آزمایش روی موشها و کشف قدرت اسید سولفوریک
آزادی از زندان مصادف شد با شروع آزمایشهای عملی جان جرج هیگ. او یک انبار کوچک اجاره کرد و مقداری اسید سولفوریک غلیظ خرید. اما قبل از اینکه سراغ انسانها برود، نیاز داشت تئوریاش را تست کند. او موشهای صحرایی را میگرفت و در شیشههای اسید میانداخت تا ببیند چقدر طول میکشد تا کاملاً ناپدید شوند. نتایج برای او شگفتانگیز بود؛ اسید همه چیز را میخورد: پوست، گوشت و حتی استخوانهای کوچک. او زمانبندیها را دقیق یادداشت میکرد.
بعد از موش، نوبت به حیوانات بزرگتر رسید تا مطمئن شود که اسید میتواند حجم بالای بافت زنده را حل کند. او متوجه شد که برای حل کردن موجودات بزرگتر نیاز به حرارت یا همزدن دارد و گازهای سمی تولید شده باید تخلیه شوند. به همین خاطر ماسک ضد گاز و دستکشهای لاستیکی ضخیم تهیه کرد. این آزمایشها اعتماد به نفس او را به سقف رساند. او حالا مطمئن بود که راه حل نهایی برای “جنایت کامل” را پیدا کرده است. هیچ خونی، هیچ جسدی و در نتیجه هیچ پلیسی نمیتوانست مزاحمش شود. کارگاه او کمکم بوی مرگ و مواد شیمیایی میگرفت، اما همسایهها فکر میکردند او مشغول کارهای صنعتی معمولی است.
قتل خانواده مکسوان؛ شروع کشتار زنجیرهای

اولین قربانی انسانی هیگ، غریبه نبود. ویلیام مکسوان، دوست قدیمی او بود. هیگ متوجه شد که ویلیام با والدینش قطع رابطه کرده و ناپدید شدنش کسی را بلافاصله نگران نمیکند. او ویلیام را به بهانهای به زیرزمین کارگاهش کشاند، با ضربه پتک او را بیهوش کرد و سپس گلویش را برید. جسد ویلیام در بشکه اسید رفت. چند روز بعد، هیگ مایع لزج باقیمانده را در فاضلاب ریخت. نقشه گرفته بود! او با جعل نامههای ویلیام به والدینش گفت که پسرشان به اسکاتلند رفته تا از سربازی فرار کند.
اما طمع هیگ تمامی نداشت. او متوجه شد که والدین ویلیام املاک و داراییهای زیادی دارند. پس سراغ آنها هم رفت. دونالد و ایمی مکسوان را هم با ترفندهای مشابه کشت و در اسید حل کرد. حالا او صاحب تمام داراییهای خانواده مکسوان بود. او خود را به عنوان پسر آنها جا زد و با جعل امضا، خانهها و سهامشان را فروخت. پول زیادی به جیب زد و مدتی را در رفاه کامل زندگی کرد. این موفقیت اولیه باعث شد ترس او کاملاً بریزد و احساس شکستناپذیری کند. او فکر میکرد فرمول جادویی ثروتمند شدن را کشف کرده است.
ناپدید شدن دکتر هندرسون و همسرش
پولهای بادآورده خانواده مکسوان به خاطر قمار و ولخرجیهای هیگ تمام شد. او دوباره نیاز به “سرمایه” داشت. قربانیان بعدی دکتر آرچیبالد هندرسون و همسرش رز بودند که قصد فروش خانهشان را داشتند. هیگ با آنها دوست شد و اعتمادشان را جلب کرد. او حتی در مهمانیهای آنها پیانو میزد. طبق معمول، او آنها را جداگانه به کارگاهش در ساسکس دعوت کرد. اول دکتر را با گلوله کشت و در حمام اسید انداخت، سپس همسرش را با این دروغ که شوهرش بیمار شده به آنجا کشاند و او را هم به سرنوشت همسرش دچار کرد.
جان جرج هیگ هیگ نامههای جعلی با دستخط آنها نوشت تا نشان دهد به مسافرت طولانی رفتهاند. او اموالشان را فروخت، ماشینشان را نقد کرد و حتی سگ محبوبشان را هم نگه داشت. جنایتهای هیگ در این مرحله بسیار خونسردانه بود. او با خونسردی تمام در حالی که اجساد دوستانش در بشکه در حال جوشیدن بودند، به رستوران میرفت و ناهار میخورد. اما یک مشکل وجود داشت: سبک زندگی او بسیار پرهزینه بود و این پولها هم بالاخره تمام میشدند. اشتهای سیریناپذیر او برای پول، او را به سمت اشتباهات بعدی سوق داد.
انتخاب اولیو دوراند-دیکون به عنوان آخرین قربانی
سال ۱۹۴۹ بود و جیبهای جان جرج هیگ دوباره خالی شده بود. او در هتل کنزینگتون زندگی میکرد، جایی که خانم اولیو دوراند-دیکون، بیوهای ثروتمند و ۶۹ ساله نیز ساکن بود. خانم دیکون زنی باهوش بود اما ایده تجاری عجیبی داشت؛ او میخواست ناخن مصنوعی تولید کند. هیگ که خودش را مهندس جا زده بود، به او پیشنهاد داد تا برای صحبت درباره ساخت نمونه اولیه به کارگاهش در کراولی بروند. این بدترین تصمیم زندگی خانم دیکون بود. هیگ در واقع هیچ سررشتهای از تولید ناخن نداشت، او فقط طلا و جواهرات خانم دیکون را میدید.
جان جرج هیگ این زن بیپناه را به کارگاه برد، از پشت سر به او شلیک کرد و بلافاصله جواهراتش را جدا کرد. سپس جسد را داخل بشکه انداخت و اسید را رویش خالی کرد. این بار اما یک تفاوت وجود داشت؛ خانم دیکون زنی شناخته شده بود و دوستانش خیلی زود متوجه غیبت او شدند. هیگ فکر میکرد چون جنایت در خلوت انجام شده و جسد نابود میشود، خطری او را تهدید نمیکند. او حتی وقتی پلیس برای تحقیقات اولیه به هتل آمد، خونسردیاش را حفظ کرد و نقش مردی نگران را بازی کرد.
انگیزه مالی پشت جنایت خانم دیکون
چرا هیگ این زن مسن را انتخاب کرد؟ تنها دلیل، وضعیت وخیم مالی او بود. هیگ به هتل بدهکار بود و هیچ پولی برای قمار نداشت. او چشمش را روی انگشترهای گرانقیمت و لباسهای فاخر خانم دیکون دوخته بود. برآورد او این بود که با فروش جواهرات و خالی کردن حسابهای او میتواند چند ماه دیگر به زندگی اشرافیاش ادامه دهد.
جرج حتی پالتوی پوست خز خانم دیکون را بلافاصله پس از قتل به خشکشویی برد تا تمیز شود و بتواند آن را بفروشد! این سطح از طمع و بیرحمی نشان میداد که انسانها برای جان جرج هیگ، تنها چکهای بانکی متحرکی بودند که باید نقد میشدند. او هیچ دشمنی شخصی با خانم دیکون نداشت؛ او فقط “نیاز” داشت و خانم دیکون “منبع” بود. این نگاه ابزاری به انسان، ویژگی بارز سایکوپاتهاست که هیگ نمونه کامل آن بود.
شیوه منحصربهفرد معدومسازی اجساد

روش هیگ در تاریخ جرم و جنایت کمنظیر بود. او از بشکههای ۴۰ گالنی استفاده میکرد. پروسه به این صورت بود: جسد را دمر داخل بشکه میانداخت، سپس با پمپ دستی اسید سولفوریک غلیظ را روی آن پمپاژ میکرد. او میدانست که واکنش شیمیایی اسید با بافت بدن گرمازا است و گازهای سمی تولید میکند، بنابراین در و پنجرهها را میبست ولی تهویه ضعیفی داشت. گاهی مجبور بود چند روز صبر کند تا جسد کاملاً به مایعی لزج و سیاه تبدیل شود. او در این مدت بارها به کارگاه سر میزد تا وضعیت را چک کند. اگر استخوانی حل نشده بود، اسید بیشتری اضافه میکرد.
در نهایت، او این “سوپ انسانی” را در چاله فاضلاب حیاط خلوت کارگاه خالی میکرد. او تصور میکرد اسید همه چیز را نابود میکند و اثری از DNA (که البته در آن زمان شناخته شده نبود) یا هویت فرد باقی نمیماند. او این کار را با دقتی وسواسگونه انجام میداد و حتی لباسهای خودش را میپوشاند تا قطرهای اسید روی آنها نریزد.
استفاده از بشکههای اسید سولفوریک غلیظ
تهیه این حجم از اسید در آن زمان کار سادهای نبود، اما هیگ به عنوان یک “مخترع” و دارای کارگاه صنعتی توانسته بود مجوز خرید بگیرد. او بشکههای فلزی را با لایههای محافظ آماده میکرد تا اسید خود بشکه را سوراخ نکند. او محاسبه کرده بود که برای یک انسان بالغ چقدر اسید لازم است.
نکته ترسناک ماجرا این بود که او گاهی مجبور بود چربیهای انسانی شناور روی سطح اسید را با سطل بردارد و جداگانه در خاک چال کند، چون چربی به سختی در اسید حل میشود. بوی تعفن ناشی از این فرآیند وحشتناک بود و او برای توجیه این بو به همسایهها میگفت که مشغول کار با لاک و الکل صنعتی است. این بشکههای مرگ، نماد قساوت و نبوغ شیطانی هیگ شدند.
اشتباهات محاسباتی و بجا ماندن مدارک جرم

هیگ باهوش بود، اما نه به اندازهای که فکر میکرد. او در علم شیمی یک آماتور بود. او نمیدانست که پلاستیک و مواد آکریلیک در برابر اسید سولفوریک مقاوم هستند. همچنین چربی بدن انسان به طور کامل در اسید حل نمیشود و تبدیل به تودههای مومی شکل میشود. وقتی پلیس به رفتار او مشکوک شد و کارگاهش را در ساسکس بازرسی کرد، با صحنهای عجیب روبرو شد. زمین کارگاه آغشته به لجنهای سیاه و چرب بود.
کارآگاهان که چیزی از جسد پیدا نکرده بودند، تصمیم گرفتند با دقت بیشتری خاک و لجنهای حیاط را الک کنند. هیگ با تمسخر به آنها نگاه میکرد و میگفت “شما نمیتوانید قتلی را بدون جسد ثابت کنید”. اما پاتولوژیست معروف، دکتر کیت سیمپسون، چیز دیگری میگفت. او با دیدن یک سنگ کوچک در لجنها متوقف شد؛ آن یک سنگ معمولی نبود، بلکه سنگ کیسه صفرای انسان بود که اسید نتوانسته بود آن را از بین ببرد.
کشف دندان مصنوعی و سنگ کیسه صفرا در لجن
بزرگترین ضربه زمانی وارد شد که تیم جستجو دندانهای مصنوعی خانم دیکون را پیدا کرد. این دندانها از جنس خاصی بودند که در برابر اسید مقاوم بودند. دندانپزشک خانم دیکون آنها را شناسایی کرد. علاوه بر این، بخشی از پای مصنوعی یکی دیگر از قربانیان و کیف چرمی خانم دیکون که هنوز کاملا حل نشده بود، پیدا شد. این مدارک علمی، تئوری “بدون جسد، بدون جرم” هیگ را پودر کرد. جان جرج هیگ قاتل حمام اسید فراموش کرده بود که علم پزشکی قانونی فراتر از حل کردن گوشت و پوست است. پیدا شدن این قطعات کوچک در میان خروارها لجن سمی، سندی انکارناپذیر بود که نشان میداد خانم دیکون در آن کارگاه به قتل رسیده و بدنش منهدم شده است.
دستگیری و بازجویی توسط اسکاتلند یارد
وقتی هیگ فهمید که پلیس در حال زیر و رو کردن کارگاهش است، خونسردیاش کمکم ترک برداشت. او در بازجوییها ابتدا همه چیز را انکار کرد و داستانهای ضد و نقیض گفت. اما وقتی کارآگاهان به او گفتند که بقایای انسانی پیدا کردهاند، او تغییر استراتژی داد. او با لحنی متکبرانه از افسر پرونده پرسید: “اگر من به شما بگویم که واقعیت چیست، باز هم نمیتوانید کاری کنید چون جسدی وجود ندارد، درست است؟” افسر پلیس با زیرکی سکوت کرد. هیگ که فکر میکرد قانون را دور زده، شروع به اعتراف کرد.
او با جزئیات دقیق تعریف کرد که چطور خانم دیکون و دیگران را کشته و در اسید حل کرده است. او فکر میکرد این اعترافات باعث میشود او را دیوانه تلقی کنند و به جای چوبهی دار، به تیمارستان برود. رفتار او در بازجویی ترکیبی از جنون و محاسبهگری بود. او لیست قربانیانش را نوشت و حتی ادعا کرد افراد بیشتری را هم کشته است که پلیس نتوانست ثابت کند.
اعترافات تکاندهنده و ادعای خونآشامی
هیگ برای اینکه از مجازات اعدام فرار کند، یک سناریوی عجیب طراحی کرد. او ادعا کرد که خون قربانیانش را مینوشیده است! او به پلیس گفت که از کودکی رویاهای خونین میدیده و نیرویی غیرقابل کنترل او را مجبور میکرده گلویشان را ببرد و یک لیوان از خونشان را بنوشد تا آرام شود. او میخواست خودش را مجنون نشان دهد.
روزنامهها عاشق این داستان شدند و لقب “خونآشام” را به او دادند. اما کارآگاهان و روانپزشکان زیاد این ادعا را جدی نگرفتند. هیچ مدرکی دال بر خونخواری او وجود نداشت و صحنه جرم نشان میداد که او با دقت و برای پول آدم کشته است، نه برای تشنگی به خون. تمام قربانیان او افراد ثروتمند بودند، نه افراد تصادفی. این نشان میداد انگیزه اصلی طمع بوده است، نه جنون آنی.
رویاهای خونین و استراتژی جنون
هیگ داستانهایی از خوابهایش تعریف میکرد که در آنها درختان به صلیب تبدیل میشدند و از آنها خون میچکید. او سعی داشت هیئت منصفه را قانع کند که عقل سلیم ندارد. او میگفت ادرار خودش را مینوشیده تا قدرتش زیاد شود. اما روانپزشکان دادگاه متوجه شدند که او این حرفها را دقیقاً بعد از مطالعه کتابهای روانشناسی زده است. در واقع او داشت علائم بیماریهای روانی را “بازی” میکرد. استراتژی او این بود: “من گناهکارم اما دیوانهام، پس مرا اعدام نکنید.” اما هوش سیاه او نتوانست متخصصان باهوش اسکاتلند یارد را فریب دهد. آنها میدانستند دیوانه واقعی تلاش نمیکند رد پایش را با اسید پاک کند و برای فروش جواهرات چانه بزند.
برگزاری دادگاه و بررسی وضعیت سلامت روان

دادگاه هیگ یکی از جنجالیترین دادگاههای تاریخ انگلستان بود. سالن مملو از جمعیت بود. وکیل هیگ تمام تلاشش را کرد تا ثابت کند موکلش پارانوئید و دیوانه است. اما دادستان کل با خونسردی تمام شواهد را رو کرد: خرید اسید قبل از قتل، آمادهسازی بشکهها، فروش اموال و جعل اسناد. همه اینها نشاندهنده “سبق تصمیم” و “برنامهریزی” بود، چیزی که با جنون در تضاد است.
دادستان پرسید: “اگر شما دیوانهاید و کنترلی روی خود ندارید، چرا فقط افراد پولدار را میکشید و چرا سعی میکنید جسد را مخفی کنید؟” این سوالات دفاعیه هیگ را در هم شکست. هیئت منصفه تنها چند دقیقه وقت لازم داشت تا به این نتیجه برسد که او کاملاً هوشیار و مسئول اعمالش بوده است.
شهادت کارشناسان و رد دفاعیه دیوانگی
دکتر یلو لیز، روانپزشک دفاع، ادعا کرد هیگ بیمار است، اما در بازجویی متقابل اعتراف کرد که هیگ میدانسته کارش “خلاف قانون” است. همین جمله کافی بود. طبق قانون انگلستان (قانون مکناتن)، اگر متهم بداند کارش اشتباه است، مجرم شناخته میشود. کارشناسان دادستانی ثابت کردند که جان جرج هیگ قاتل حمام اسید یک کلاهبردار باهوش است که قتل را به عنوان راهی برای پول درآوردن انتخاب کرده و ماجرای خونآشامی فقط یک نمایش مسخره برای فرار از طناب دار است.
صدور حکم نهایی و پایان کار قاتل
قاضی هامفریز، که یکی از سختگیرترین قاضیهای دوران بود، در انتهای دادگاه کلاه سیاه خود را (که نماد حکم اعدام بود) بر سر گذاشت و حکم را قرائت کرد:
“جان جرج هیگ، شما به جرم قتل اولیو دوراند دیکون به مرگ محکوم میشوید.” هیگ با شنیدن حکم لبخندی زد و گفت “شما اشتباه میکنید”.
او تا لحظه آخر باور داشت که اعدام نخواهد شد. اما حکم نهایی صادر شده بود و جامعه بریتانیا نفس راحتی کشید. هیچ تخفیفی برای مردی که انسانها را در اسید حل میکرد، وجود نداشت.
اجرای حکم اعدام در زندان واندزوورث
در ۱۰ اوت ۱۹۴۹، جان جرج هیگ در زندان واندزوورث لندن به پای چوبه دار رفت. جلاد معروف، آلبرت پیرپوینت، مامور اجرای حکم بود. هیگ در آخرین لحظات هم سعی کرد نمایشش را ادامه دهد، اما وقتی طناب دور گردنش افتاد، همه چیز تمام شد. میگویند او حتی لباسهایش را قبل از اعدام به موزه مادام توسو اهدا کرد تا مجسمه مومیاش را با لباس واقعی بسازند. این نشاندهنده خودشیفتگی او تا ثانیه آخر بود. با پایین کشیده شدن اهرم، پرونده قاتل حمام اسید برای همیشه بسته شد، اما وحشت جنایات او باقی ماند.
جان جرج هیگ در فرهنگ عامه و سینما

داستان مخوف جان جرج هیگ قاتل حمام اسید بارها دستمایه فیلمها، کتابها و سریالها شده است. فیلم “A Is for Acid” یکی از معروفترین آثار در این باره است. جنایات او نشان داد که هیولاها همیشه چهرههای ترسناک ندارند؛ گاهی آنها مردهایی خوشتیپ با کت و شلوار هستند که در همسایگی ما زندگی میکنند و لبخند میزنند. امروزه در موزههای جنایی، بشکههای بازسازی شده او به نمایش گذاشته میشود تا یادآوری کند که علم پزشکی قانونی چگونه توانست بر هوش شیطانی یک قاتل غلبه کند. نام هیگ در کنار جک قاتل، به عنوان یکی از سیاهترین نامهای تاریخ بریتانیا ثبت شده است.





دیدگاه کاربران
اولین دیدگاه را شما ثبت کنید.